سرمایه‌گذاری در شبکه‌های انرژی در جنوب شرق آسیا ضروری است

به گزارش انرژی خبر؛ طبق گزارش آژانس بین‌المللی انرژی (IEA)، با افزایش تمرکز بر سرمایه‌گذاری در انرژی‌های پاک، شبکه برق کشورهای اندونزی، هند و ویتنام دیگر قادر به همگامی با رشد ظرفیت تولید نیست. نوسازی و توسعه شبکه‌های انتقال می‌تواند پاسخگوی افزایش تقاضای برق در این منطقه باشد و همچنین وابستگی به سوخت‌های فسیلی را کاهش دهد.

این گزارش می‌افزاید که جنوب شرق آسیا ۹ درصد از جمعیت جهان را شامل می‌شود و همچنین در چهار درصد از تولید ناخالص داخلی جهان سهم دارد. با ادامه سیاست‌های کنونی، انتظار می‌رود که تا سال ۲۰۳۵، نزدیک به ۲۰ درصد از رشد تقاضای جهانی انرژی به این منطقه مربوط باشد. برای پاسخگویی به این تقاضا و کاهش وابستگی به سوخت‌های فسیلی، هشت کشور این ناحیه اهدافی برای دستیابی به انتشار صفر گازهای گلخانه‌ای تعیین کرده‌اند.

سرمایه‌گذاری در انرژی‌های تجدیدپذیر و برقی‌سازی در دهه گذشته، نیاز منطقه به واردات سوخت‌های فسیلی را کاهش داده و پیش‌بینی می‌شود تا سال ۲۰۲۵، حدود ۳۰ میلیارد دلار از هزینه‌های واردات کاسته شود. ظرفیت انرژی‌های تجدیدپذیر در جنوب شرق آسیا در سال ۲۰۲۴ به ۱۲۰ گیگاوات خواهد رسید و در صورت ادامه سیاست‌های فعلی، این ظرفیت ممکن است تا سال ۲۰۳۵، تقریبا سه برابر شود.

با این حال، آژانس بین‌المللی انرژی تأکید می‌کند که تحقق چنین رشدی نیازمند سرمایه‌گذاری قابل توجهی از سوی دولت‌های منطقه در شبکه‌های انتقال و توزیع است. این شبکه‌ها باید تا سال ۲۰۵۰، بیش از دو برابر افزایش یابند تا بتوانند با تقاضای رو به افزایش همگام شوند و نوسانات بیشتری در عرضه و تقاضای برق را مدیریت کنند.

در سطح آسیا، مصرف انرژی در یک دهه گذشته تقریباً ۵۰ درصد افزایش یافته، در حالی که سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های انرژی تقریباً بدون تغییر مانده است. تقاضای برق و سرمایه‌گذاری در تولید برق، هر دو با سرعتی بیشتر از زیرساخت‌های مورد نیاز برای پشتیبانی از آنها رشد کرده‌اند.

نتایج ارزیابی‌ها نشان می‌دهد که فشار بر خطوط انتقال، ترانسفورماتورهای ناکافی، تجهیزات فرسوده و نگهداری نامناسب، می‌تواند تلفات فنی را افزایش دهد و انتقال برق را محدود کند. در حالی که دسترسی به برق در آسیا از حدود ۷۰ درصد در سال ۲۰۰۰ به بیش از ۹۷ درصد در سال ۲۰۲۱ رسیده، تلفات شبکه در سال ۲۰۲۲ همچنان حدود ۱۲ درصد بوده است.

همزمان، تغییر ترکیب سبد انرژی و افزایش سهم انرژی‌های تجدیدپذیر، به ویژه انرژی خورشیدی و بادی، نیاز به مدیریت نوسانات عرضه برق را بیشتر کرده است. بنابراین، تحول در شبکه‌های انتقال منطقه تنها با توسعه فیزیکی آنها محقق نمی‌شود و به سرمایه‌گذاری هماهنگ در شبکه‌ها، سامانه‌های ذخیره‌سازی و مدیریت دیجیتال نیاز دارد.

دولت اندونزی در سال ۲۰۲۲ بیش از سه میلیارد دلار برای نوسازی شبکه‌های انتقال و توزیع سرمایه‌گذاری کرده است، اما برای اضافه کردن بیش از ۴۷ هزار کیلومتر به این شبکه‌ها تا سال ۲۰۳۰ به سرمایه‌گذاری بیشتری نیاز دارد. در هند، رشد انرژی‌های تجدیدپذیر از توسعه زیرساخت‌ها پیشی گرفته و در ویتنام نیز ظرفیت تولید برق به نزدیک ۹۰ گیگاوات رسیده است، اما توسعه شبکه برق همگام با این رشد نبوده است.

دولت ویتنام در حال اصلاح قوانین انرژی برای جذب سرمایه‌گذاری در شبکه انتقال است.