رکورد تولید روزانه گاز در میدان پارس جنوبی ثبت شد

به گزارش انرژی خبر؛ میدان گازی پارس جنوبی، که به نام گنبد شمالی در سمت قطر نیز شناخته می‌شود، یکی از بزرگ‌ترین منابع گازی مستقل جهان به شمار می‌رود. این میدان در خط مرزی مشترک ایران و قطر در خلیج فارس و حدود ۱۰۰ کیلومتری سواحل جنوبی ایران واقع شده است. مساحت این میدان ۹۷۰۰ کیلومتر مربع بوده که سهم ایران از آن ۳۷۰۰ کیلومتر مربع است. این میدان دارای بیش از ۱۴ تریلیون مترمکعب گاز درجا (معادل ۸ درصد کل ذخایر گاز جهان و ۴۷ درصد ذخایر گاز شناخته‌شده کشور) و همچنین ۱۹ میلیارد بشکه میعانات گازی و ۷ میلیارد و ۵۰۰ میلیون بشکه نفت خام در لایه‌های نفتی است. همچنین، ذخایر قابل‌توجه هلیوم این میدان، ارزش اقتصادی آن را در اقتصاد ملی کشور ارتقاء می‌دهد.

توسعه میدان مشترک گازی پارس جنوبی با هدف تأمین گاز مورد نیاز کشور در بخش‌های مختلف، از جمله تزریق به میدان‌های نفتی، عرضه به واحدهای صنعتی و نیروگاه‌ها، و صادرات گاز و میعانات گازی در برنامه‌های وزارت نفت قرار دارد. به همین دلیل، ثبت رکورد تولید روزانه ۷۳۰ میلیون مترمکعب گاز غنی در زمستان ۱۴۰۴، به عنوان یک موفقیت مهم در این زنجیره محسوب می‌شود. این رکورد به ویژه از آن جهت اهمیت دارد که پارس جنوبی میدان مشترک ایران و قطر است و افزایش تولید از این مخزن، در چهارچوب رقابت دو کشور معنا پیدا می‌کند.

رکوردشکنی در برداشت گاز از پارس جنوبی از زمستان ۱۴۰۳ آغاز شد. در این دوران، رکوردهای کم‌سابقه‌ای در برداشت روزانه گاز غنی از میدان ثبت شد، به طوری که در زمستان ۱۴۰۳ برداشت روزانه به ارقام ۷۱۰، ۷۱۲، ۷۱۴ و نهایتاً ۷۱۶ میلیون مترمکعب رسید.

این روند افزایشی در سال ۱۴۰۴ نیز ادامه یافت و پس از ثبت تولیدهای ۷۱۸، ۷۲۲، ۷۲۳، ۷۲۵ و ۷۲۷ میلیون مترمکعب، در روزهای پایانی زمستان ۱۴۰۴، بالاترین نصاب تولید با رقم ۷۳۰ میلیون مترمکعب گاز غنی به ثبت رسید. این امر نشان‌دهنده حداکثرسازی ظرفیت تولید در شرایط اوج مصرف و نقش حیاتی میدان در پایداری شبکه گاز کشور است.

افزایش تولید از پارس جنوبی در شرایطی به وقوع پیوست که این میدان وارد نیمه دوم عمر خود شده و افت طبیعی فشار مخزن به یکی از چالش‌های مهم پیش‌روی تولید پایدار تبدیل شده است. در این راستا، حفظ ظرفیت تولید نیازمند مجموعه‌ای از اقدام‌های هم‌زمان در بخش‌های مختلف میدان و تأسیسات است.

اجرای تعمیرات اساسی، بهینه‌سازی و آماده‌سازی تجهیزات، توسعه فازهای مرزی و حفاری چاه‌های جدید از جمله اقدام‌هایی بودند که به افزایش برداشت از میدان کمک کردند. همچنین، بهره‌برداری از ۱۴ حلقه چاه جدید نیز به ظرفیت تولید افزوده و امکان استفاده بیشتر از ظرفیت‌های مخزن و تأسیسات فرآورشی را فراهم کرد.