آسیا در آستانه بازار ۱۵ تریلیون دلاری انرژی؛ چه تحولی در راه است؟
آینده بازار انرژی در آسیا به سمت ۱۵ تریلیون دلار می‌رود و رویکرد این منطقه به سوخت‌های فسیلی و تجدیدپذیر می‌تواند روند جهانی را تغییر دهد. اما آیا این تغییرات به واقع به کاهش مصرف سوخت‌های فسیلی منجر خواهد شد؟
به گزارش انرژی خبر؛ گذار جهانی به انرژی پاک بیش از هر زمان دیگری به قاره آسیا وابسته است. با این حال، به نظر می‌رسد دولت‌های این منطقه مسیر پیشنهادی واشنگتن و بروکسل را دنبال نکنند. نقش این کشورها در تعیین آینده زغال‌سنگ، نفت، گاز طبیعی و انرژی‌های تجدیدپذیر بسیار حیاتی است و تحولات آن‌ها می‌تواند مشخص کند گذار جهانی به انرژی واقعاً چه تأثیری بر مصرف سوخت‌های فسیلی خواهد گذاشت.
سرمایه‌گذاری‌های کلان برای امنیت انرژی
شرکت مشاوره مک‌کینزی پیش‌بینی کرده است که آسیا به سرمایه‌گذاری سالانه یک تریلیون دلار در بخش انرژی نیاز دارد تا امنیت انرژی خود را تأمین کند و به تقاضای فزاینده پاسخ دهد. این قاره تا سال ۲۰۴۰ حدود ۷۰ درصد از رشد خالص تقاضای جهانی انرژی را به خود اختصاص خواهد داد و پیش‌بینی می‌شود تقاضای انرژی به ۳۷۰ میلیون تراژول برسد.
- گسترش مراکز داده و افزایش نیاز به سرمایش
- رشد مصرف برق در جنوب شرق آسیا
- کاهش تدریجی مصرف زغال‌سنگ در چین به دلیل انرژی‌های تجدیدپذیر
زغال‌سنگ و نقش آن در تولید برق
زغال‌سنگ همچنان به عنوان سوخت غالب در آسیا باقی خواهد ماند. در حالی که مصرف آن در چین به تدریج کاهش می‌یابد، تقاضای هند و سایر کشورهای جنوب شرق آسیا این سوخت را در سطحی ثابت نگه می‌دارد. زغال‌سنگ بیش از ۵۰ درصد از تولید برق آسیا را تأمین می‌کند و سهم آن در جنوب آسیا به ۶۷ درصد می‌رسد.
روندهای جدید در انرژی‌های تجدیدپذیر
مک‌کینزی همچنین به سرمایه‌گذاری‌های ضروری برای انرژی‌های تجدیدپذیر اشاره کرده است. پیش‌بینی می‌شود تا ۲۰۳۰، هزینه تولید انرژی‌های تجدیدپذیر به یک‌سوم کمتر از زغال‌سنگ برسد. در ضمن، قیمت سامانه‌های ذخیره‌سازی انرژی با باتری (BESS) با کاهش ۹۳ درصدی در ۱۵ سال گذشته، به گزینه‌ای عملی برای جایگزینی نیروگاه‌های گازی تبدیل شده است.
توسعه انرژی‌های تجدیدپذیر در هند و جنوب شرق آسیا به سرعت در حال پیشرفت است و برق تولیدی از سامانه‌های خورشیدی فتوولتائیک به عنوان ارزان‌ترین منبع تولید برق در آسیا شناخته می‌شود. در نهایت، انتظار می‌رود سوخت‌های زیستی تا سال ۲۰۴۰ بتوانند جایگزین واردات سوخت به ارزش ۹۰ تا ۱۰۰ میلیارد دلار در آسیا شوند، که به کاهش وابستگی این منطقه به نفت وارداتی کمک خواهد کرد.
این تحولات در شرایطی رخ می‌دهد که کشورهای بزرگ تولیدکننده در واکنش به بحران انرژی، الزامات مربوط به ترکیب سوخت‌های زیستی با سوخت‌های معمول را افزایش می‌دهند. در این راستا، هند و اندونزی گام‌های مهمی برای توسعه استفاده از سوخت‌های زیستی برداشته‌اند، که به کاهش انتشار دی‌اکسید کربن و بهبود امنیت انرژی کمک خواهد کرد.
در حال بارگذاری نظرات...