افزایش هزینه‌های تعطیلی نفتی دریای شمال انگلیس به ۵۴ میلیارد پوند

به گزارش انرژی خبر؛ براساس گزارشی از سازمان گذار دریای شمال (NSTA)، هزینه‌ها به‌دلیل کمبود کشتی‌های تخصصی لازم برای پاکسازی سکوهای نفتی متروکه به شدت افزایش یافته است. این نهاد در سال ۲۰۲۲ هزینه‌های مربوط به از رده خارج کردن سکوها را ۳۶ میلیارد پوند اعلام کرده بود.

افزایش هزینه‌های خروج از دریای شمال تأثیر منفی بر خزانه‌داری دارد، چرا که شرکت‌ها می‌توانند تا ۴۵ درصد از هزینه‌های خود را به عنوان تخفیف مالیاتی از سود گذشته خود درخواست کنند که این امر به میلیاردها پوند تخفیف مالیاتی منجر خواهد شد.

برآورد می‌شود که هزینه‌های ناشی از مالیات‌های از دست رفته به‌دلیل تعطیلی‌های زودهنگام به حدود ۱۲ تا ۱۵ میلیارد پوند برسد.

مدیران ارشد صنعت انرژی هشدار داده‌اند که تعطیلی سریع دریای شمال به دلیل مالیات‌های تنبیهی و عدم صدور مجوزهای حفاری جدید ممکن است هزینه‌های هنگفتی را برای مالیات‌دهندگان انگلیسی به دنبال داشته باشد.

برایان گیلواری، مدیر اجرایی سابق بریتیش پترولیوم (بی‌پی) و رئیس شرکت اینئوس انرژی، در روزنامه تلگراف تأکید کرد که تصمیمات حزب کارگر موجب خروج شرکت‌ها از حوزه نفتی و در نتیجه کاهش ثروت ملی خواهد شد.

مالیات‌های وضع‌شده بر سود بادآورده دریای شمال، نگرانی‌هایی را در مورد عدم رقابت‌پذیری ذخایر نفتی انگلیس به وجود آورده است.

بریتیش پترولیوم، با مدیریت مگ اونیل، در ژوئیه اعلام کرد که قصد دارد دارایی‌های دریای شمال خود را بفروشد و تمرکز خود را بر روی اکتشاف و حفاری در دیگر مناطق جهان بگذارد.

برنامه‌ریزی شده بود که فرآیند از رده خارج کردن دریای شمال دهه‌ها به طول بینجامد، اما تمدید مالیات بر سودهای بادآورده و ممانعت از اکتشافات جدید، شرکت‌ها را به تعطیلی زودهنگام میادین نفت و گاز وادار کرده است.

اندی برنهام، نخست‌وزیر جدید انگلیس، ابراز تمایل کرده است که رویکردی «عملگرایانه‌تر» نسبت به این صنعت در پیش گیرد.

با این حال، تعطیلی‌های اخیر باعث کمبود کشتی‌ها و دکل‌های لازم برای پاکسازی شده و قیمت‌ها را افزایش داده است. براساس گزارش سازمان گذار دریای شمال، کل هزینه‌ها انتظار می‌رود به ۵۴ میلیارد پوند برسد که ۲۹ میلیارد پوند آن تا سال ۲۰۳۲ ایجاد خواهد شد.

این نهاد همچنین نسبت به افزایش تعداد ۵۰۰ چاه که نیاز به مسدود کردن ایمن دارند، هشدار داده و اعلام کرده است که با پیش‌بینی تعطیلی بیش از ۱۰۰۰ چاه دیگر در پنج سال آینده، سطح فعالیت باید به طور قابل توجهی افزایش یابد.

پر کردن چاه‌های قدیمی نفت و گاز با سیمان برای جلوگیری از آلودگی‌های آینده امری ضروری است، چرا که در غیر این صورت، این چاه‌ها می‌توانند آلاینده‌ها را برای قرن‌ها به اقیانوس نشت دهند.

راب شوورک، از شرکت مشاوره ردواتر اینسایتس، در گزارشی اعلام کرد که هزینه‌های برچیدن چاه‌ها در حال افزایش است و این موضوع خطر عدم پرداخت بدهی شرکت‌ها را افزایش می‌دهد. او نتایج را به این صورت توصیف کرد که دولت به صنعت اجازه می‌دهد به‌طور دلخواه عمل کند و قادر به مقابله با خطر عدم پرداخت بدهی نیست، در حالی که بار هزینه‌های آن بر دوش مالیات‌دهندگان خواهد بود.