نیاز آمریکا به نفت ونزوئلا؛ معامله‌ای که می‌تواند بازار را تغییر دهد

به گزارش انرژی خبر؛ دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، پس از دستگیری نیکولاس مادورو در ژانویه، برای ترغیب شرکت‌های نفتی آمریکایی به سرمایه‌گذاری در عملیات نفتی ونزوئلا با چالش‌هایی مواجه شد. قلدری علنی علیه مدیران نفتی نیز نتیجه‌ای نداشت و چندین توافق با دلسی رودریگز، رئیس جمهور موقت ونزوئلا، به منظور اصلاح صنعت نفت این کشور نیز به شکست انجامید.

برکناری رهبر ونزوئلا از طریق یک عملیات نظامی پیچیده، تنها بخش ساده ماجرا بود. اما اعلام خبر روز جمعه مبنی بر این که آمریکا برای به دست آوردن مالکیت اکثریت در یک سرمایه‌گذاری مشترک نفتی با یک شرکت انرژی ونزوئلایی وارد معامله شده، می‌تواند به عنوان یک تغییر دهنده بازی تلقی شود. این اقدام ممکن است اعتماد شرکت‌های آمریکایی را برای سرمایه‌گذاری در ونزوئلا تقویت کند.

چرا آمریکا به نفت ونزوئلا نیاز دارد؟

ونزوئلا به عنوان منبعی حیاتی برای امنیت انرژی آمریکا به شمار می‌رود. آمریکا در سال جاری واردات نفت خام خود از ونزوئلا را بیش از چهار برابر کرده و به بالاترین سطح (تقریبا ۶۰۰ هزار بشکه در روز) از زمان اولین تحریم‌های دولت ترامپ در سال ۲۰۱۹ رسانده است. بر اساس گزارش اداره اطلاعات انرژی، ونزوئلا هم‌اکنون دومین منبع نفت وارداتی به آمریکا است و پس از کانادا، در رتبه دومین تأمین‌کننده بزرگ نفت برای این کشور قرار دارد.

توافقی که ترامپ روز جمعه اعلام کرد می‌تواند این رابطه را به طور قابل توجهی تقویت کند. به گفته یک مقام کاخ سفید، آمریکا ۵۵ درصد از سهام یک سرمایه‌گذاری مشترک جدید با یک اپراتور خصوصی ونزوئلایی را به دست خواهد آورد. اجاره ۱۰۰ ساله میدان نفتی، دومین شرکت بزرگ نفتی جهان از نظر ذخایر کل را پس از آرامکو عربستان سعودی ایجاد خواهد کرد.

ونزوئلا ۳۰۳ میلیارد بشکه ذخایر نفتی اثبات شده دارد و این شرکت تازه تأسیس ۶۵ میلیارد بشکه از این ذخایر را کنترل خواهد کرد. طبق گزارش اداره اطلاعات انرژی، این مقدار بیش از دو برابر ۴۶ میلیارد بشکه ذخایر نفتی است که آمریکا در حال حاضر کنترل می‌کند.

اگرچه آمریکا صادرکننده بزرگ نفت و سوخت است، اما هنوز مقادیر قابل توجهی نفت وارد می‌کند. دلیل این موضوع این است که نفت آمریکا از نوع سبک و شیرین است که برای تولید بنزین مناسب است، اما برای سوخت‌های سنگین‌تر مناسب نیست. در مقابل، نفت ونزوئلا سنگین و ترش است که به راحتی می‌توان آن را به آسفالت، روغن‌های صنعتی، دیزل و سوخت جت تبدیل کرد.

بسیاری از پالایشگاه‌های آمریکا برای نفت ونزوئلا ساخته شده‌اند و این پالایشگاه‌ها عمدتا در دهه ۱۹۷۰ تأسیس شدند که ونزوئلا یکی از منابع اصلی نفت خام برای آمریکا بود. بنابراین افزایش واردات نفت ونزوئلا، کارایی پالایشگاه‌های آمریکا را افزایش می‌دهد.

این وضعیت به ویژه پس از آنکه جنگ تحمیلی آمریکا علیه ایران حدود یک پنجم عرضه نفت جهان را مختل کرده، اهمیت دارد. همچنین می‌تواند نقش مهمی در بازیابی ذخایر استراتژیک نفت آمریکا داشته باشد که دولت ترامپ برای مقابله با کمبود صادرات نفت از خلیج فارس، آن را تخلیه کرده است. ذخایر استراتژیک نفت (SPR) از سال ۱۹۸۲، زمانی که دولت ریگان آن را پر می‌کرد، در پایین‌ترین سطح خود قرار دارد.

تولید نفت ونزوئلا از زمان دستگیری و ربایش مادورو توسط آمریکا افزایش یافته است. به گفته لوئیزا پالاسیوس، رئیس سابق سیتگو و مدیرعامل فعلی مرکز سیاست انرژی جهانی دانشگاه کلمبیا، این کشور حدود ۱.۲ میلیون بشکه در روز تولید می‌کند که تقریبا ۱۵۰ هزار بشکه در روز بیشتر از ابتدای سال است.

با این حال، این میزان به طور قابل توجهی کمتر از ۳.۵ میلیون بشکه در روز است که این کشور در اواخر دهه ۱۹۹۰ تولید می‌کرد. پالاسیوس اشاره کرد که برای بازگرداندن عملیات نفتی ونزوئلا به سطح قبلی، میلیاردها دلار سرمایه‌گذاری خارجی در مدت حداقل یک دهه ضروری خواهد بود.

شورون، تنها شرکت بزرگ نفتی آمریکایی است که در طول چند دهه گذشته حضور مداومی در ونزوئلا داشته و هیچ شرکت انرژی آمریکایی حاضر به اختصاص منابع به آنجا نبوده است. اما مالکیت مستقیم غیرمعمول آمریکا بر یک میدان نفتی خصوصی و خارجی می‌تواند به شرکت‌های بزرگ نفتی آمریکا نشان دهد که سرمایه‌گذاری دوباره در ونزوئلا ایمن است.

اندی لیپو، رئیس شرکت لیپو اویل اسوشیتس، گفت: «این می‌تواند خبر خوبی باشد زیرا شرکت‌های بزرگ نفتی احتمالا اکنون با یک چارچوب قانونی آمریکا سر و کار دارند که می‌تواند سرمایه‌گذاری‌ها را تسریع کند.»

بر اساس گزارش، دولت جدید ونزوئلا صنعت نفت خود را به روی مشارکت بخش خصوصی گشود. اما بدون حمایت کافی از سرمایه‌گذاران، تعداد کمی حاضر به پذیرش این ریسک بوده‌اند.